Και τι είναι η Αναγέννηση; Μα τι άλλο εκτός από το να ξαναγράψουμε τους μύθους μας και να ξαναερμηνεύσουμε τις αλληγορίες μας. Λειτουργίες που δεν μπορούν να ευοδωθούν με έναν στρατό μαυροφόρων πάνω από το κεφάλι μας. Για να τους ξεφορτωθούμε αρκεί να τους στερήσουμε την πηγή της δύναμής τους, ρίχνοντας φως στα πανάρχαιά τους ψέματα. Την ιστορικότητα του Χριστού, την εσχατολογική ανάσταση των σωμάτων, την αιώνια κόλαση/ τιμωρία μιας στιγμιαίας απειθαρχίας και μερικές ακόμη ανυπόστατες τερατολογίες. Αν γίνουν αυτά δεν θα τολμούν πλέον να έχουν λόγο για την κοινωνική, οικογενειακή και σεξουαλική μας ζωή και μοιραία θα καταστούν άχρηστοι σ’ αυτούς που εδώ και αιώνες χρησίμευαν σαν εργαλείο άσκησης τρόμου και καταπίεσης.

Οι νυχτερινοί να φεύγουν, αλλάζουμε βάρδια. Δεν ξέρουμε ποιοι θα είναι οι καινούργιοι. Το πρόβλημά μας δεν είναι αυτοί. Είναι το μικρό δημιουργικό κενό, ο μετεωρισμός ανάμεσα στο παλιό και το καινούργιο, είναι αυτό που, εν τέλει, πυροδοτεί την θρυαλλίδα της Ιστορίας.

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Ο Χριστός ως μύθος και η Βίβλος απαγορευμένη για 1230 χρόνια.


Για τον Χριστό ως μύθο, δες τα ακόλουθα από μια παγκοσμίου κλάσεως μελετήτρια (με άδεια προς όλους για αντιγραφή)
Η απαγόρευση της ανάγνωσης της Βίβλου επί 1230 χρόνια
Η εκκλησία απαγόρευσε την ανάγνωση της Βίβλου από λαϊκούς. Ποινές περιλαμβάνουσες λιθοβολισμό μέχρι θανάτου ή δια πυράς θάνατο μετά από κατάσχεση κάθε κινητής και ακίνητης περιουσίας.
Η ανάγνωση της Βίβλου ήταν απορευμένη για 1230 χρόνια, αρχής γενομένης την1η Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης στα 381 (που την παρακολούθησε ο πάπας Δάμασος).
Μετά τον έλεγχο της Βίβλου, ο Δάμασος (πάπας από 366-364) συνέταξε έναν πίνακα σκληρών θρησκευτικών ποινών και πρόσθετα αναθέματα «σχεδιασμένα για να καθηλώσουν τους περίεργους στην ακτή», η κύρια τάση του κλήρου ήταν να κρατήσει την βίβλο μακριά από τους ανθρώπους και να καταστήσει την Εκκλησιαστική εξουσία τον μόνο κυρίαρχο πάνω στην ζωή και την πίστη.
Η ιδιοκτησία της Βίβλου ήταν ποινικό  αδίκημα.
Το 860, ο πάπας Νικόλαος ο 1ος, καθισμένος σε κατασκευασμένο για την περίσταση θρόνο στην πλατεία της πόλης, ξεκαθάρισε και επαναδιαβεβαίωσε την απαγόρευση προς όλους τους πολίτες  που εξέφρασαν το ενδιαφέρον τους για την δημόσια ανάγνωση και χρήση της Βίβλου (Παπική βούλα). Το 1073, ο πάπας Γρηγόριος υποστήριξε και επιβεβαίωσε την απαγόρευση και στα 1198, ο πάπας Ιννοκέντιος ο 3ος δήλωσε πως όποιος πιαστεί να διαβάζει την Βίβλο να λιθοβολείτο μέχρι θανάτου από τους «στρατιώτες του Στρατού της Εκκλησίας» (Εγκυκλοπαίδεια του Diderot, 1759). Στα 1229, η Σύνοδος της Τουλούζης, «μιλώντας με αποστροφή», πέρασε ένα άλλο διάταγμα «το οποίο απαγορεύει αυστηρά τους λαϊκούς από το να έχουν στην κατοχή τους την παλιά και καινή διαθήκη, ή από το να την μεταφράζουν στην καθομιλούμενη». Από τον 14ο αιώνα, η κατοχή μιας Βίβλου από λαϊκούς ήταν ποινικό αδίκημα και τιμωρητέο με μαστίγωμα, κατάσχεση της κινητής και ακίνητης περιουσίας και δια πυράς θάνατο.
Με τα ήδη χαλκευμένα Χριστιανικά κείμενα κρυμμένα με ασφάλεια από την δημόσια λεπτομερή εξέταση μέσω σειράς διαταγμάτων, οι πάπες προσυπέγραψαν την κατάπνιξη της βίβλου για δώδεκα εκατοντάδες και τριάντα χρόνια, ακριβώς μετά από την Μεταρρύθμιση και την εκτύπωση της μεταφρασμένης Βίβλου από τον Βασιλιά Ιάκωβο Στιούαρτ της Αγγλίας τον Α στα 1611.
Σημείωση του μεταφραστή.: Τα παραπάνω δεν ίσχυσαν στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Εδώ δεν υπήρχε ανάγκη επιβολής της Ελληνικής γλώσσας. Αυτή μιλιόνταν πολύ πριν από την έλευση του χριστιανισμού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου