Και τι είναι η Αναγέννηση; Μα τι άλλο εκτός από το να ξαναγράψουμε τους μύθους μας και να ξαναερμηνεύσουμε τις αλληγορίες μας. Λειτουργίες που δεν μπορούν να ευοδωθούν με έναν στρατό μαυροφόρων πάνω από το κεφάλι μας. Για να τους ξεφορτωθούμε αρκεί να τους στερήσουμε την πηγή της δύναμής τους, ρίχνοντας φως στα πανάρχαιά τους ψέματα. Την ιστορικότητα του Χριστού, την εσχατολογική ανάσταση των σωμάτων, την αιώνια κόλαση/ τιμωρία μιας στιγμιαίας απειθαρχίας και μερικές ακόμη ανυπόστατες τερατολογίες. Αν γίνουν αυτά δεν θα τολμούν πλέον να έχουν λόγο για την κοινωνική, οικογενειακή και σεξουαλική μας ζωή και μοιραία θα καταστούν άχρηστοι σ’ αυτούς που εδώ και αιώνες χρησίμευαν σαν εργαλείο άσκησης τρόμου και καταπίεσης.

Οι νυχτερινοί να φεύγουν, αλλάζουμε βάρδια. Δεν ξέρουμε ποιοι θα είναι οι καινούργιοι. Το πρόβλημά μας δεν είναι αυτοί. Είναι το μικρό δημιουργικό κενό, ο μετεωρισμός ανάμεσα στο παλιό και το καινούργιο, είναι αυτό που, εν τέλει, πυροδοτεί την θρυαλλίδα της Ιστορίας.

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Αψιμαχία από την μάχη των ψευδαισθήσεων



Οι απανταχού λάτρεις της συνωμοσιολογίας, του εξωπραγματικού και τού παράδοξου θα τρίβουν σίγουρα τα χέρια τους με τη στροφή της θεματολογίας του «συμπαθούς» τηλεπαρουσιαστή κ. Κώστα Χαρδαβέλλα, που πριν λίγα χρόνια ξεκίνησε με τις «Πύλες του ανεξήγητου» και σήμερα συνεχίζει με τον «Αθέατο κόσμο». Βέβαια, εκείνοι που χαίρονται ιδιαιτέρως είναι οι απανταχού αποκρυφιστές και νεοεποχίτες, που μέσα από την «τηλεθέαση Χαρδαβέλλα» και χωρίς να προσπαθούν ιδιαίτερα, μπορούν να περνούν άνετα τα καταστροφικά μηνύματά τους, διαβρώνοντας τον άτυχο τηλεθεατή όλο και περισσότερο.

Ο συντάκτης

Τετριμμένη αντιμετώπιση, λες, αν το διαβάσεις από μόνο του. Κάποιος καταχεριάζει τον Χαρδαβέλα που βρήκε έναν ιδιόρρυθμο τρόπο να κερδίσει τον επιούσιο. Όχι πως η ευθύνη είναι όλως διόλου δική του, το αντίθετο μάλιστα. Η ευθύνη των ανοησιών του βαρύνει κυρίως τους ακροατές του οι οποίοι του δίνουν δύναμη αποδεχόμενοι (και συχνότατα απολαμβάνοντας) ότι τους σερβίρει. Αν όμως προσέξεις λίγο παραπάνω βλέπεις ότι αυτά τα ενδιαφέροντα λέγονται από κάποιον    Ἰωάννη Μηλιώνη ο οποίος αποδίδει στον εαυτό του τον τίτλο Εἰδικός ἐρευνητής τῆς Συνοδικῆς ἐπιτροπῆς ἐπί τῶν αιρέσεων και φυσικά ο γράφων δεν έχει κανέναν λόγω να του τον αμφισβητήσει. Φαντάζομαι ότι βγάζει κι αυτός το ψωμί του από αυτήν την δραστηριότητα. Το άρθρο του οποίου τα παραπάνω λόγια είναι εισαγωγή ονομάζεται «Παιδιά indigo» και «Παιδιά του 83» και δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα (για δες…) της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου, για την οποία κανείς μας δεν έχει υποχρέωση να γνωρίσει περισσότερα.

Ο επίλογος

Το κείμενο ήταν λίγο πολύ ορθολογικό, αντιμετώπιζε με σοβαρό ύφος μια σαχλαμάρα που αναμασιόταν κατά καιρούς την προηγούμενη τριακονταετία. Τώρα πια τα παιδιά του ’83 έγιναν ολόκληροι μαντράχαλοι και κανείς δεν έχει το κέφι να ασχοληθεί μαζί τους.  Αξίζει μόνο να δούμε το επίλογο του κειμένου.
Φυσικά, ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να διαλέξει που θα εναποθέσει τις ελπίδες του για την προσωπική του σωτηρία ή για ο,τιδήποτε άλλο, όμως θα πρέπει να γνωρίζει ότι είναι ασυμβίβαστη η ιδιότητα του βαπτισμένου Ορθόδοξου χριστιανού και του «πιστού» των παραπάνω κοσμοθεωριών.

Τα περιφραγμένα χωράφια

Εδώ είμαστε. Το μήνυμα είναι σαφές. Οι δικές μας ψευδαισθήσεις είναι οι ενδεδειγμένες και δεν πρέπει να ξεφεύγεις γιατί οι δικές μας είναι επιδοτούμενες από το κράτος. Εμείς έχουμε το δικαίωμα να περιφέρουμε ταριχευμένα ανθρώπινα μέλη και να σου ζητάμε να τα προσκυνήσεις πληρώνοντας κιόλας. Να προτάσσουμε προφητείες νεκρών συμπαθών αλλά φανατικών και αγράμματων μοναχών  επιτρέποντάς σε να τις πιστέψεις ή και όχι. Εμείς είμαστε δηλαδή οι κύριοι της αυταπάτης και της ψευδαίσθησης και όποιος πλησιάσει το χωράφι μας είναι επικίνδυνος. Ακόμη κι αν είναι ένας φτωχοδιάβοςλος σαν τον τηλεπαρουσιαστή μας.   

4 σχόλια:

  1. Τον έχω γνωρίσειτον κ. Μηλιώνη. Είναι ένας συμπαθής συνταξιούχος ηλεκτρονικός-καθηγητής, που σε ένα ημιυπόγειο στην Αγία Παρασκευή, προσφέρει τον χρόνο του αφιλοκερδώς στην ΠΕΓ (Πανελλήνια Ενωση Γονέων). Εχουν μεταξύ άλλων διάφορα βιβλία αντιαιρετικά κλπ και μάλλον κρατά το γραφείο.

    Εχει περάσει και αυτός από τα Ανατολικά ρεύματα και κατέληξε στην πατρώα θρησκεία. Προσπαθεί με τον τρόπο του να βοηθήσει όσους σκαλώνουν στις λεγόμενες καταστροφικές λατρείες.

    Είναι άδικο να τον κρίνεις έτσι.

    Αναδύεται από τα δικά σου γραφόμενα μία εμπάθεια για ότι Χριστιανικό + ένας Μηδενισμός.

    Αρα, πιθανολογώ :

    1. Βγάζεις τον επιούσιο έτσι.
    2. Κατέχεις σύμπασα την αλήθεια και προσπαθείς να μας φωτίσεις αναργύρως.Γενέσθαι φώς, είτα φωτίσαι που λένε.
    3. Εχεις ακροατήριο, το χαίρεσαι και σε χαίρονται. Δεν είναι λίγο.
    4. Ισχύει κάτι άλλο που ξεφεύγει από τις περιορισμένες μου πεποιθήσεις και ψευδαισθήσεις.

    Το θέμα είναι όχι μόνο να κατεδαφίζουμε. Αλλά και να κτίζουμε.

    Γαβριήλ Παπαδόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ιστορία είναι μια επιστήμη στην οποία προσφεύγουμε για μια σειρά από προβλήματα. Κυρίως για να πάρουμε κάποιες κατευθύνσεις για το μέλλον μας. Με βάση την ιστορία και καμιά άλλη απόλυτη ή μεταφυσική αλήθεια αποδεικνύεται ότι οι θρησκείες είναι εργαλεία της εξουσίας. Απο κει και πέρα η κουβέντα γίνεται από ύποπτη έως αστεία. Τι τούρθε λοιπόν του συνομίλικου να τα βάλει με μια ανόητη δοξεσία;

      Διαγραφή
  2. Δηλαδή : Ανέγνων, έγνων, κατέγνων.

    Εδώ ο μουσικός σηκώνει τα χέρια του.

    " Κουβέντα ύποπτη έως αστεία... "

    " Ανόητη δοξεσία.... "

    Δεξιώτερα Κουροπάτκιν !

    Ο συν-ομήλικος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δηλαδή τι θα μπορούσε να είναι μια δοξασία που θεωρεί ανθρώπους που γεννήθηκαν κάποια χρονιά άτομα βαθειάς πνευματικότητος που θα φέρουν το φως στη γη και δεξέρωγω.
      Αν λοιπόν εσύ ήδη στην τρίτη ηλικία, σοβαρός άνθρωπος με κατάστημα ηλεκτρονικών (μικρό αλλά δεν έχει σημασία) μπαίνεις στη διαδικασία να ασχοληθείς με κάτι που ώρα πια ούτε γέλιο βγάζει γιατί να θεωρήσουμε όλοι οι υπόλοιποι ότι το κάνεις; Για να κάνεις εξάσκηση στην χρήση κειμενογράφου;

      Διαγραφή